گفت‌وگویی از سامیه حلبی، هنرمند نسل اول فلسطینی با تیتر «همه افراطی‌تر شده‌اند»، در مجله آنلاین گاردین در 16 سپتامبر 2025 منتشر شده است که نشان می‌دهد، این هنرمند انتزاعی تحسین‌شده ۸۸ ساله، پیشگام هنر دیجیتال، را که سال‌هاست در دانشگاه‌های آمریکا تدریس می‌کند، حال به عنوان یک تهدید امنیتی خطرناک تلقی می‌کنند و جایزه پیشگامی او را به دلایل نامعلوم لغو کردند.

گفت‌وگو از: اروا مهدوی

سه‌شنبه ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۸:۰۰ به وقت گرینویچ

«همه افراطی‌تر شده‌اند»: سامیه حلبی، هنرمند فلسطینی، از ممنوعیت، تبعید و حالا مورد تحسین قرار گرفتن می‌گوید

او در ۸۸ سالگی، جایزه مونک برای آزادی هنری را دریافت کرده است - با وجود اینکه آثار پیشگامانه‌اش توسط دانشگاه آمریکایی که در آن تحصیل کرده بود، لغو شده است. او درباره اعتراض، قطبی شدن و تبلیغات صحبت می‌کند.

این یک معجزه است که از مصاحبه‌ام با هنرمند فلسطینی، سامیه حلبی، زنده بیرون آمدم. نه فقط به این دلیل که پله‌های چوبی جیرجیر به طبقه دوم محل کار و زندگی او در تریبکا، نیویورک، به طرز نگران‌کننده‌ای شیب‌دار هستند، بلکه به این دلیل که برخی افراد، این هنرمند انتزاعی تحسین‌شده ۸۸ ساله، پیشگام هنر دیجیتال، را به عنوان یک تهدید امنیتی خطرناک می‌بینند.

در دسامبر ۲۰۲۳، دانشگاه ایندیانا، دانشگاه محل تحصیل حلبی، آنچه را که قرار بود اولین نمایشگاه گذشته‌نگر آمریکایی از آثار حلبی در موزه هنر اسکنازی این دانشگاه باشد، لغو کرد. این نمایشگاه سه سال در دست ساخت بود، اما در نامه‌ای کوتاه و دو جمله‌ای از مدیر موزه به حلبی اطلاع داده شد که دیگر از او استقبال نمی‌شود و به دلایل امنیتی مبهم به او اطلاع داده شد. او گمان می‌کند دلیل واقعی این کار، تمایل موزه برای فاصله گرفتن از هر چیزی است که پس از ۷ اکتبر از فلسطین حمایت کند. حلبی می‌گوید تقریباً یک سال بعد، دانشگاه ایالتی میشیگان ناگهان مهمانی افتتاحیه نمایشگاه انفرادی او را لغو کرد و نقاشی‌ای را که عنوان آن، شش قهرمان طلایی، به فرار زندانیان سیاسی فلسطینی اشاره داشت، از نمایشگاه حذف کرد.

حالا، پس از لغو و سانسور، جایزه مونک ۲۰۲۵ برای آزادی هنری به حلبی اهدا می‌شود. آیا این حس تبرئه شدن را دارد؟

او هنگام نوشیدن یک فنجان چای سیاه در یک اتاق غذاخوری موقت، در حالی که شش قهرمان طلایی «توهین‌آمیز» در کنارمان قرار دارند، می‌گوید: «نه، واقعاً اینطور نیست. این دوقطبی شدن است. افرادی که خوب بودند همیشه خوب بودند. هیچ‌کس تغییر نکرده، همه افراطی‌تر شده‌اند.» او می‌گوید مهم است که توجه داشته باشیم که دانشگاه به طور کلی او را لغو نکرده است. «دانشجویان اعتراض کردند، عکس‌های بسیار زیبایی از دانشجویانی وجود داشت که تابلوهایی با نقاشی‌های من روی آنها حمل می‌کردند. آنها کسانی نبودند که به من گفتند نیایم. این دولت است که توسط دولت هدایت می‌شود.» دولت ترامپ به شدت سخنرانی‌های طرفدار فلسطین را در دانشگاه‌ها سرکوب کرده است.

با این حال، اگرچه ممکن است این جایزه حس تبرئه شدن را القا نکند، اما او از دریافت آن هیجان‌زده است. به ویژه از آنجایی که از نروژ سرچشمه می‌گیرد: «دولت و جمعیتی که همیشه با فلسطین همدل بوده‌اند.»

برخلاف دولت بریتانیا، متوجه شدم که در همان لحظه، آماده می‌شد تا فرش قرمز را برای رئیس جمهور اسرائیل، اسحاق هرتزوگ، پهن کند، مردی که ادعا کرده است همه غیرنظامیان فلسطینی در حمله ۷ اکتبر همدست بوده‌اند و مسئولیت اسرائیل را در قحطی ساخته دست بشر در غزه انکار کرده است.

او با خنده‌ای آرام می‌گوید: «اوه، بریتانیایی‌ها، ما می‌توانیم به دو دسته تقسیم شویم: افراد زیبایی که در خیابان‌ها هستند و تابلوهایی را در دست دارند که باعث دستگیری آنها می‌شود، و دولت. و من فکر می‌کنم، واضح است که جایگاه والای اخلاقی با مردم است. آنها از این نظر دوست‌داشتنی هستند.»

علیرغم فضای سیاسی، حلبی می‌گوید که در نیویورک احساس راحتی می‌کند. اگرچه مشخص نیست که او چه مدت می‌تواند در ساختمان اجاره‌ای تثبیت‌شده که دو هنرمند دیگر را در خود جای داده و از سال ۱۹۷۶ در آنجا زندگی کرده است، بماند.

«محله در حال نوسازی است. ساختمانی پشت سر ما وجود دارد که در حال بازسازی و تبدیل به آپارتمان‌های شیک است. ممکن است به زودی از ما خواسته شود که آنجا را ترک کنیم، نمی‌دانیم.»

آوارگی برای حلبی که در سال ۱۹۳۶ در اورشلیم متولد شد اما در جریان نکبت ۱۹۴۸ به لبنان گریخت، تجربه جدیدی نخواهد بود. او چندین بار از زادگاهش بازدید کرده و به خانه قدیمی‌اش برگشته است: پشت بام خانه‌ای که زمانی به رستوران «طعم اسرائیل» تبدیل شده بود. اما، مانند دیگر فلسطینی‌های مهاجر، او حق بازگشت دائمی ندارد، هرچند که در مورد آن فکر کرده است. «من باید ویزا داشته باشم و در گرو [دولت اسرائیل] خواهم بود. من یک بار قصد داشتم این کار را انجام دهم و شروع به جستجوی آپارتمان کردم. اما سپس آنها به رام‌الله حمله کردند و این کار را غیرممکن کردند. و می‌دانید که آنها می‌توانند هر زمان ویزای من را لغو کنند.»

حلبی به جای اینکه تلخ به نظر برسد، به طرز چشمگیری خوش‌بین به نظر می‌رسد. آثار او به طور مشابه تحلیلی است تا احساسی: در پشت رنگ‌ها و شکل‌های اغلب بازیگوشانه، دقت علمی عمیقی وجود دارد. او می‌گوید: «هنر یک هنر است. من آن را بسیار جدی می‌گیرم. من علم نور، فیزیک نور را تا جایی که می‌توانم می‌دانم، فیزیولوژی چشم، نحوه دیدن ویژگی‌های رنگ، نحوه مدیریت رنگ.»

حلبی افرادی را که معتقدند هنر بیان خود است و شما از روی ضرورت درونی نقاشی می‌کنید، تحقیر می‌کند. او می‌خندد و می‌گوید: «این تبلیغات است. من به مردم می‌گویم: آیا می‌توانید تصور کنید که پاپ میکل‌آنژ را صدا بزند، بیا اینجا، پسرم، دوست دارم خودت را در سراسر کلیسای سیستین من ابراز کنی؟»

حلبی می‌گوید که به جای اینکه نقاشی‌های انتزاعی او نمایانگر حال درونی‌اش باشند، فکر می‌کند مردم نقاشی‌های انتزاعی او را دوست دارند زیرا «آنها دنیایی را که در آن زندگی می‌کنند در آنها تشخیص می‌دهند.» و او همین نوع انتزاع را برای تحلیل وضعیت فعلی جهانی که در آن زندگی می‌کنیم به کار می‌گیرد. وقتی از او در مورد حملات مداوم ترامپ به آزادی بیان می‌پرسم، می‌گوید: «باید یاد گرفت که در سطح کلی‌تری فکر کرد. و وقتی به تاریخ فکر می‌کنید - ۲۰۰ سال از تاریخ را در نظر بگیرید، حتی لازم نیست یک هزاره را در نظر بگیرید - و به کره زمین، سطح زمین و تمام مردم روی آن و تمام افکارشان نگاه می‌کنید، باید به شما بگویم، ترامپ مانند مگسی است که بر پشت شتر سوار است. مطمئناً ما رنج خواهیم برد، زیرا مگس روی ماست و روی ما مدفوع می‌کند. ببخشید. اما دنیای بزرگی است که در آن زندگی می‌کنیم.»

منبع: گاردین